Van 't Harde Pad Weimaraners

June, Maddy en Blaine

Trainen

Voorjaar/zomer 2008 

Ik vertelde Ada, de trainer waar ik voor het eerst begon, dat ik wilde trainen op een laag niveau en ik wilde er nog niet te veel druk op leggen. Ik trainde met een groepje en voelde me meteen niet op mijn plaats. June moest oefeningen doen die we nog nooit gedaan hadden. Ik heb het een paar keer volgehouden en ben toen, na overleg met Ada, een groep lager gaan trainen. Dit ging beter. In deze groep zaten ook jonge honden, die ook nog gewoon ondeugend waren en de oefeningen waren niet te zwaar, bovendien moesten de andere honden dit ook nog leren. Trainen was iedere zaterdagochtend. De groep was best groot, dat was jammer. Toen de dagen gingen lengen, zijn we op maandagavond gaan trainen. Dit was een klein groepje, erg prettig trainen. We begonnen eigenlijk altijd met appèl oefeningen. Dit vond ik wat minder, want ik deed dit altijd al met de Gedrag- en gehoorzaamheid trainingen op vrijdag.

Toen het jachtseizoen begon stopte Ada met de trainingen, dit was eind augustus. 


Ada had bepaalde trainings-momenten  niet goed aangepakt. June kan een harde kop hebben, maar zoals veel Weimaraners heeft ze ook een gevoelige kant. Dat kan niet met harde hand  aangepakt worden, zo kun je ze aardig verpesten. Ze wilde echt het water niet meer in na het waterlelie incident en als ze een figuur in het groen aan de overkant zag staan, ging ze er gewoon vandoor. Ik had haar destijds gewoon niet dat water in moeten sturen, wist ik veel. Een hele dure les. Vaak 'over water' gestuurd om een dummy te apporteren. Alleen ging ze er dan vaak vandoor, de vogels en ander wild vond ze interessanter dan een dummy halen. Logisch, alleen niet de bedoeling.Ik besloot dat ik wat anders wilde. Er zijn in augustus toch een aantal dingen niet goed gegaan en dit wraakte zich. Een waterrat is June niet, maar in de zomer van dat jaar ging het goed, zwemmen vond ze prima. 

Najaar/winter 2008

Daarom ben ik eind september bij de jachthondenschool Sint Hubertus begonnen. Ik wilde wat anders. Ik wilde eigenlijk in de C-groep, maar belandde in de B-groep.

Wel heb ik gemerkt dat ik toch best wat geleerd heb bij Ada, want veel oefeningen kwamen weer terug. Ik heb echt getwijfeld of ik moest gaan trainen bij Hubertus, het was een moeilijk besluit, want ik wilde doorgaan met veldwerk in het najaar. Er mocht dus weer niet te veel druk op het werk na het schot komen. Veldwerk is het belangrijkste! Ik heb ook uitvoerig overlegd met Marjolein van Eijck. Maar aan de andere kant was ze nu op een leeftijd, dat ze OOK moest luisteren, apporteren, enz. Ik besloot toch door te gaan. De groep bij Hubertus was wel groot, maar de trainers waren enthousiast met hart voor de honden. Het trainen ging best aardig, alleen waren de prestaties van June wat wisselvallig. En er werd wat weinig met wild getraind en aan waterwerk gedaan. Een voordeel vond ik het trainen op een eigen terrein.   

Voorjaar/zomer 2009

December was de winterstop en januari 2009 zijn we verder gegaan. Het trainen bij Hubertus ging wisselend. 

June had haar buien, eigengereid als ze is. Soms vond ze het saai, vooral met dummy's. Na 2x een dummy apporteren wist ze het wel en ging ze dwars doen. Hoort niet, maar ja! Lijnen lopen ging steeds beter, het kan nog niet te ver. Markeren ging ook steeds beter.
Met twee markeer apporten ging de eerste goed, maar de tweede onthoudde ze niet. Brandnetels was ook zo'n dingetje. Een dummy uit de brandnetels pakte ze echt niet. Met wild was ze echt bloedje fanatiek, een beetje te. Ze was ook wat hard in de bek.  Ik oefende wel, maar niet te veel, veldwerk hè. 

Na de DAP hebben we gewoon verder getraind bij Hubertus, we waren er altijd, tenzij er een show was. We hebben regelmatig "buiten" getraind. Dit hield in dat we trainden buiten het terrein van Hubertus. De buiten trainingen waren leuk, afwisseld en er was waterwerk. Dat laatste ging steeds beter. De trainingen wierpen zijn vruchten af, eindelijk. Ook kwam een trainer er achter dat June de trainer WEL moet vertrouwen, bij het waterwerk zo belangrijk. Van de grootte van de groep was niet veel  overgebleven. Een clubje vaste mensen was er steeds, er waren er dus veel afgevallen.    

Dat betekende veel veldjes opzoeken en kilometers maken. Na het veldwerk seizoen had ik meer tijd en kon ik veel meer aandacht besteden aan het werk na het schot.  Het waterwerk werd ook aangepakt. Met heel veel geduld, vooral niet boos worden, vrolijkheid en vooral vrolijk zijn. En langzaamaan ging het beter. Als ze naast me moest zitten om het water in te gaan, ging ze er vandoor zodra ik haar het water in stuurde. Daarom veel met de riem getraind, zodat ze er niet vandoor kon gaan. Ook met de riem het water in laten gaan, dit hielp. Oh wat heeft het een tijd gekost, maar het werkte. 

Herfst/winter 2009

De zomervakantie liep teneinde, het nieuwe trainingsseizoen stond weer voor de deur. Veldwerktraining was al in volle gang en ik moest beslissen of ik bij Hubertus door zou gaan, ik heb nog informatie aangevraagd bij een andere trainingsgroep, maar dat zat vol. En daar kom je bijna niet tussen. Toch maar weer bij Hubertus. Begin september moest ik me aanmelden voor het nieuwe seizoen.


Ik vind het een nadeel dat de trainingen al half september beginnenDan beginnen ook de veldwedstrijden.
Het is weer zoveel ineens. De eerste training bij Hubertus, kleine leuke groep, bijna allemaal Staande Honden. Op één na, een zwarte Labrador. Nieuwe trainer: Ruud Onderwater, leuk. Hele andere aanpak van trainingen, heel afwisselend, constant bezig en weinig wachten. Dit beloofde veel goeds. Ik merkte aan June dat ze volwassener was geworden, stabieler ook. Nog wel ondeugend en een tikje eigengereid. Een voorbeeld: bij een oefening werd er een jacht op de duif nagebootst. June moest goed opletten waar de dummy viel en dit dan apporteren, in het bos. June stoof vooruit, de dummy voorbij. Wat is dit nu? Ze rende het bos uit, potver...dit begon weer goed. Wat is ze nu aan het doen? Hoorde ik iemand van een andere groep roepen dat er een hond bij hen was. Ik heb June geroepen en probeerde haar terug te krijgen. Komt ze daar toch aan met een eend in haar bek!? Nou zegt Ruud, ze moest het wild apporteren en dat heeft ze gedaan. Heeft ze bij een andere groep een eend gepikt. Ze gaf het wel keurig af. 

De eerste paar lessen had June elke keer zelf wild gevonden. Ze dacht vast als jullie niet met wild trainen, zorg ik er zelf wel voor. Met een ver vooruitsturen, kwam ze met een konijn terug. Een andere keer met een half konijn, wat er al een tijdje lag, gatver. Mauro, een Bracco, had er ook een handje van om een, al in een ver gevorderd stadium van ontbinding konijn, te vinden. En dan aanpakken. bah. Jammer was dat Ruud veel bij wedstrijden moest keuren, dan kregen we een andere keurmeester. De groep was leuk, we hadden ook veel lol samen. Helaas nog niet buiten getraind, dus nog geen waterwerk gedaan of met wild getraind. De tijd ging snel. We hebben twee lessen gemist door onze reis naar Engeland. Door de Winner kon ik niet mee doen met de Workingtest, dat was wel jammer. De organisatie heeft hier geen rekening mee gehouden. Na Engeland nog 2 keer getraind. Dit ging goed, kan niet anders zeggen. Markeren, zoeken, alles. Leuk is dat. 

Voorjaar/zomer 2010

Begin januari begonnen de trainin-gen weer. De winterstop beviel me wel, ik had willen trainen op waterwerk. ‘s Zondags naar verschillende plekken rijden voor sloten, breed water en greppels. Maar helaas werkte het weer niet mee. Het was me een winter wel. Langdurig vriezen en sneeuw. Dus het waterwerk ging niet door. Het was de bedoeling dat June naar de overkant zwom en niet loopt, zou ze niet erg vinden trouwens.
Het trainen bij Hubertus ging echt goed. Ruud maakte de trainingen afwisselend en we konden lekker doorgaan. Ook veel apporteer oefeningen. Veel lijnen lopen, dirigeren. Had ik daar vorig jaar nog veel moeite mee, nu gingt het goed. Nog steeds weinig wild en weinig buiten trainingen, daardoor veel te weinig waterwerk. In februari hadden we pas de eerste buiten training. Wel waterwerk gedaan, ondanks de kou. Ik had June van te voren even met het water kennis laten maken en toen ze voor de oefening het water in moest, deed ze dit prima. Verloren zoeken aan de overkant van het water ging ook prima. Waterwerk is nu eenmaal het stiefkindje van June.

Vanaf de zomer 2010 schrijf ik mijn verhalen op mijn blog